حلقوم حرف های صامت من

الینا

محمد سرشار — Thu, 05 Aug 2010 10:16:40 GMT

یهو پر میشی از شادی.

یه چیزی درونت گرم میشه. نمی دونی چیه. ولی جوونه میزنه. هستش دیگه. یه حسی، یه چیز جدیدی به وجودت اضافه شده. نمی دونه چرا، ولی فقط در بُهتی که چطوری میشه با یه نگاه اینهمه عاشقش شده باشی.

الینای عزیزم. امیدوارم دنیا جای امن و شادی برات باشه. و

«May the stars always shine bright on your path»

میخوای بـ... میخوای نـ...

محمد سرشار — Thu, 24 Jun 2010 09:39:12 GMT

بیا قبول کنیم که یک فرم رفتاری وجود داره که فرهنگ/جامعه/عامه با اسم "هرزگی" ازش یاد می کنه
من اصلا نمیخوام بگم این خوبه یا بده
واقعا در موضع قضاوت نیستم
اینش تو این دنیای چهل تکه ی هفتاد رنگ دیگه واقعا مهم هم نیست
اصلا خیلی ها دارن همون زندگی رو میکنن و چیزیشون هم نیست
-حتی شاید خود منی که دارم اینو بهت میگم-

ولی چیزی که مهمه اینه که "تو" چی دوست داری
از اینکه توی این گروه باشی معذب میشی، یا برات فرقی نداره
چون به هر حال وقتی ملزومات یه مسلک رو به جا بیاری لاجرم جزئی از اونی، تعارفی هم نیست
حالا فقط بشین سنگاتو وا بکن
با خودت رو راست باش
ببین کاری نکنی که بعدا غصه شو بخوری

(بدون عنوان)

محمد سرشار — Thu, 19 Nov 2009 07:09:35 GMT

ته کلّم،

دلم می خواد برگردم ایران و معلم بشم.

داغ

محمد سرشار — Fri, 04 Sep 2009 12:45:31 GMT

اینجا آدمها به ندرت ماشین بالای 100 ملیون سوار میشن. خیلی به ندرت. مگر اینکه واقعا اونقدر پول داشته باشن که ندونن چیکارش کنن دیگه... چه برسه به 200 ملیونی و بالاتر.

دم سحر با مامان حرف می زدم.

تعریف کرد که دیروز یک رون گوسفند رو خریده 63 هزار تومن. توی گوشت فروشی چیذر.

(اینجا همون رون، درمیاد زیر 30 دلار)

یه خانومی سی-چهل ساله با یه ظاهر آبرومند اومده استخون گوسفند بخره برای بچه هاش غذا بپزه. بهش ندادن. رفته.

برگشته گفته استخون گاو دارید؟ بهش ندادن. رفته.

برگشته دنده خواسته. گفتن دنده رو با دست میفروشن. رفته.

برگشته گفته گردن مرغ دارید؟ کیلویی هزار تومن بوده. تونسته گویا مقداری بخره... بگذریم که آدم های توی مغازه منقلب شدن و یه مرغ گذاشتن رو گردنی که خریده بوده... ولی مگه یه مرغ مشکلی رو حل می کنه؟

کاش همون بار اول خجالت نکشیده بود و وایساده بود. کاش هنوز انقدر گرسنگی نکشیده بود که رفته بود. کاش لااقل اینقدر نمی رفت و نمی اومد. کاش اینقدر استیصالش زیاد نبود که اینجور عریان دل آدمو پاره کنه...

بعد، همه از تهران تعریف می کنند که بنز های اس کلاس و ب ام و های کروکی توی هر خیابون شهر چند تا چند تا دیده میشه.

هنوز دارم گریه می کنم. دست خودم نیست.

مضطر شدن مردم خدا! نمی بینی؟

امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء؟

کاشت؟

محمد سرشار — Mon, 23 Feb 2009 09:40:08 GMT

{برداشت اول}

«الف» عادی بود. «ب» بد کرد. هیولا بود.

{برداشت دوم}

هیولا وجود نداره. ما هممون آدمیم؛ شرایطمون فرق داره.

{برداشت سوم}

آدم وجود نداره. ما هممون هیولاییم.

(بدون عنوان)

محمد سرشار — Tue, 14 Oct 2008 05:32:30 GMT

به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست

به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد

ساقیا باده بده شادی آن کاین غم ازوست

پادشاهی و گدایی بر ما یکسانست

که برین در همه را پشت عبادت خم ازوست

یا علی!

"من اشتباهی بودم"‌ !

محمد سرشار — Mon, 07 Jul 2008 22:45:37 GMT

اگه من قائل به اینم که «ما» رو، کارامونه که میسازه

باید عرض کنم که اشتباهی گرفته شده بودم.

گویا به تاریخچه ی من آنچنان هم با دقت نظر نشده.

اونقدری که حتی خودم هم، خودم رو یادم رفته بود.

من از خیلی ها عذر می خوام، اما شرمنده نیستم.

بهتر نگاه کنید. من اینم. و می خوام و می خواستم این باشم.

(بدون عنوان)

محمد سرشار — Wed, 18 Jun 2008 07:05:17 GMT

- چرا نمی نویسی؟

- " تا مصیبت دو نشود " !

لایف ایز لایف... لای لایییی لای لالای....

محمد سرشار — Sun, 20 Apr 2008 05:48:00 GMT

برای لوبی کابوسه که مجبور باشه ساعتشو کوک کنه که صبح بیدار بشه. حق داره. من هم شبهایی که ساعتمو کوک می کنمُ تا صبح توی خواب منتظر زنگشم.. وقتی زنگ میزنه با خودم می گم «بالاخره» زد و پا میشم... همچین خوابی خستگی رو به تن آدم میذاره. کم خوابی این روزا اذیتم میکنه. روزایی که خوش نمی گذره و معمولا با کوچکترین اشتباهی از طرف هرکی کند میخوره بهش. با شبایی که همش توش وقت کم میاریُ و وقتی هم که خوابیدی باید تمرین آواز کنی یا با یکی چونه بزنی...

صبح خیلی داغون پاشدم. به دوش گرفتن نمی رسیدم. پیشاپیش: از اون روزهاییه که قراره از خودت متنفر باشی. کسی خونه نبود. چایی هم نبود. انقدر دلدرد داشتم که نذاشت صبحونه بخورم. علم وصنعت لعنتی.

منم مثل اسی امسال برا اولین بار توی عمرم حساسیت گرفتم به هوا و چشام میسوزه. با بدبختی خودمو از خونه کشوندم بیرون. وسطای راه فهمیدم کیف پولم همراهم نیست. به آقاهه گفتم منو دربست برگردون خونه چون همه کارت هام هم تو کیفمه. گفت من سرویس دارم نمی تونم. میخوای بهت پول بدم؟ گفتم نه بابا دربست میگیرم برمیگردم. پیاده شدم برم تاکسی بگیرم٬ یکی از بچه های سال پائینی جلوم ترمز کرد. گفتم خوب کارت ها رو یه کاریش می کنم٬ و از بانک سامان دلاوران (که آدرسشو تو اینترنت دیده بودم) هم پول میگیرم. سوار شدیم. راه بنده خدا رو هم از میدون القدیر یکمی عوض کردم که برم نزدیک تر بشم به بانک. سر یه چهارراهی توی دلاوران ازش جدا شدم. دنبال بانک گشتم و پیداش نکردم. از کارمند یه بانک دیگه پرسیدم، گفت نمیدونه. یه چهارراه به سمت میدون القدیر راه رفتم تا یه مغازه باز پیدا کنم و بپرسم. یارو گفت باید بری هنگام. رفتم همونجایی که اگه راه پسرهرو عوض نکرده بودم می رفت. یه بیست دقیقه پیاده. توی راه فکر می کردم به اینکه شاید بهتر بود با پسره می رفتم دانشگاه و حالا بعد کلاسا میرفتم دنبال بانک. رسیدم میدون القدیر. اونجا از یه بانک مسکن پرسیدم. گفتن چی؟ بانک سامان؟ گفتم مرسی. از یکی از کسبه پرسیدم. گفت باید بری چهار راه دوم توی دلاوران (همونجایی که چیاده شده بودم)٬ شرق چهارراه (یعنی طرفی که من نگشته بودمش). به این فکر کردم که الآن دیگه لاقل برم سر کلاس چون نزدیک در اصلی دانشگاهم. اما دیدم کلاسم که شروع شده٬ بهتره استاده منو نبینه٬ تا اینکه قیافمو به عنوان یه آدم متأخر بشناسه. راه افتادم رفتم. باز بیست دقیقه با سوزش چشم. نبود! آقا نبود!

خدا خفه کنه اونایی که آدرس غلط میدن. و لعنت کنه اونایی رو که دوباره آدرس غلط تری رو با اونقدر اطمینان میدن. توی راه هی چونه زم با خودم که قاط بزنم برگردم خونه با دربست از همینجا، دوشم رو هم بگیرم و رو بقیه روز برنامه ریزی کنم. اما کلاس دومی امروز کلا ۵ نفره س و استاد میفهمه برای دومین هفته متوالی نرفتم. حالا جایی رسیده بودم که از هر در ورودی دانشگاه خیلی دور بودم. طیق یه حساب هندسی ساده، نزدیک ترین درها، درهای جنوبی میبودن. تا رسیدن به اونها، یعنی رفتن و برگشت ناگزیر یه راه طولانی (فقط به این خاطر که شمال دانشگاه در نداره و باید از همون طول جغرافیایی که الآن هستی ، منتها از جنوب دانشگاه، وارد بشی) نیم ساعت چشمم سوخت. خیلی گنده و بد قواره و ابلهانه س علم و صنعت. در نداشتنش که دیگه خیلی جالب ترش کرده. توی راه به این فکر می کردم که در طول امروز چند بار باید یه تصمیم دیگه گرفته بودم و نگرفتم. حساب کردم از دید ناظر بیرونی عجب ابلهی هستم. بعدش دیدم از دید ناظر درونی هم عجب احمقی هستم. اما من تنها کاری که کرده بودم این بود که جنس تصمیماتم از نوع «رول بک» نبود بلکه هربار بین دو تا تصمیم٬ اونی رو که «فروارد» بود٬ گرچه با ریسک بیشتر٬ انتخاب کرده بودم.

خب بیش از یه ساعت راه رفتن اول صبحی٬ اونم وقتی هی داری یا راهی رو که رفتی عینا بر میگردی٬ یا همونو از چند متر جنوب تر برمیگیری٬ -و خودت بر این امر کاملا واقفی- ٬فرصت کاملا مبسوطی است برای احساس حماقت و توجه به این مطلب که ما همینیم! ما یه غلطی می کنیم و بعدش سعی می کنیم باهاش کنار بیایم و از وضعیت موجود یه چیزی خارج کنیم.

البته اون وسط خودم رو هم تسکین می دادم که لاقل کم نیوردم. همه ش امید داشتم و به جلو رفتم. خب تو هر مقطع ممکن هم بود کارا درست جواب بده! و بعد، در ادامه ی یک مدل فکری بالشتکی، پیش خودم بر این مسئله تاکید کردم که اصلا اون دید بیرونی که میگه من عجب الاقی بودم، یه دید کوتاه نگر و سلیقه ایه. اگه کسی هم بگه باید دقیقا همین کار رو میکردم از سر خوشی گفته. بلکه کلا اینکه یه فکری داشتم و برآوردهایی کردم و با برنامه پیش رفتم مهم بوده، نه اینکه این کارو کردم یا اون کارو. حاصلش الآن معلوم نمی شه. معلوم نبود اگه غیر از این انجام میدادم برایندش بهتر از این میشد (+توضیحات و برشمردن احتمالات). و باور این فکر، در دنیای غیر خطی ما چقدر آسونه.

بعد گفتم میام و حالا که هم جیبم خالیه و هم کلاسم رو از دست دادم، لاقل تا شروع کلاس بعدی میشینم توی سایت و بعد از مدتها می بلاگم و صبح شخمی خودم رو برای خودم ثبت می کنم. بعد با فکر اینکه دیگه این یکی رو حتما انجام میدم، گرم شدم. قرمهای تند شد و فکر کردن به اینکه چی خواهم نوشت، راه رفتن رو برام خیلی آسون و سبک کرد. [برم سر کلاس]

تا رسیدن به ادوات بلاگینگ در دانشگاه، هنوز ماجراهای زیادی مونده بود. خدا پدر گوشیم و هدفونام رو بیامرزه. خیلی مدیونشونم. اومدم از در ورزشگاه برم تو، نگهبانا بهم گیر دادن. یکیشون یه چیزی گفت که باهاش دعوام شد. یارو زنگ زده بود درای دیگه آمار منو داده بود، اونا هم کم نذاشتن و عملا منو مورد عنایت قرار دادن. یه دور دیگه دور دانشگاه چرخوندنم. بعدشم از اونجا که کارتم توی کیف پولم جا مونده بود، شناسنامه م رو گرو گرفتن تا بذارن وارد دانشگاه خودم بشم!!! و برگ ملاقاتی بهم دادن که باید استادی امضا می کرد که به کلاسش نرسیده بودم. و از اونجا که دیگه استادی در کار نبود، ظهر، شناسنامه م رو بهم پس ندادن تا رفتم امضا جعل کردم... خلاصه روز کشداری بود...

چیز جالب توجه ابن وسطا، این بود که با وجود گند خوردگی ظاهری در روز، هرجا که فکر می کردم «خب از این ماجرا بگذرم و به فلان کار برسم»، یعنی هر جا که امید و انگیزه ای پیدا میشد، قشنگ یه خون گرم توی گوشام میدوید و پاهام جون میگرفت. پیش می رفتم و بالاخره در آخر روز، با تمام کش و قوس هایی که داشت، کاری نبود که مونده باشه و از پسش بر نیومده باشم. شاید زندگی همین باشه: همیشه بهترین نباشه. همیشه بی اشکال و روون نباشه و نشه بازده بالایی داشته باشه. اما لازم باشه تووش پاهای استوار و گوشهای گرمی داشته باشی؛ فکر و انگیزه یا لاقل بهونه ای داشته باشی تا بتونی توش پیش بری. و صرف اینکه حرکت داشتی و تلاش کردی، به اونچه که می خواستی و میشد، میرسی.

------

اما نکته ی ناحت کننده توو الآنی که فردا شبش شده و دارم نوشتن این پُست رو تموم می کنم، اینه که خیلی بی انگیزه م.

مثل اکثر وقت های این ماههای تلف شده، خیلی حس «بیزاری» دارم.

1387

محمد سرشار — Wed, 09 Apr 2008 18:03:53 GMT

دیروز برای نخستین بار در این سال،

تهران بوی بهار می داد.

خجسته باد!